Kiedyś zaprosiłam do naszego kina znajomego z Warszawy. Typowego bywalca multipleksów. Był zachwycony klimatem tego miejsca.

Skrzypiącym parkietem, brakiem popcornu, coca-coli, piecami kaflowymi i – co najważniejsze – sąsiedztwem straży pożarnej. Do końca seansu miał nadzieję, że akurat będzie wezwanie i że naturalnie wszyscy widzowie zostaną zaangażowani do akcji gaśniczej. No przynajmniej, że wsiądą do wozu i odjadą na sygnale.

Prawda jest taka, że to nasze kino wymaga akcji ratowniczej. Nie wiem z czyjej strony – Ośrodka Kultury czy samych mieszkańców. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że spora część z nich wymazała ze swej świadomości fakt istnienia w naszym mieście takiego centrum rozrywki. Dlatego chciałam was o tym uprzejmie poinformować i przekażcie dalej: mamy w Górze Kalwarii kino! Serio. Znajduje się na ks. Sajny 14 od dziesiątek lat.

Inna sprawa, że łatwo o nim zapomnieć, skoro repertuar nie zachwyca od dawna. Nie zachwyca również czas od premiery, po jakim proponowane są nam produkcje filmowe. Repertuar styczniowy: „Wyjazd integracyjny” – jechał do Góry Kalwarii od listopada. Zasp na drogach nie zauważyłam, więc o co chodzi? „Zmierzch. Przed świtem” – podobnie. „Winx Club – magiczna przygoda” – trochę lepiej, bo od grudnia.

Zastanawiam się, czy skoro nie można konkurować nowościami wyświetlanymi w większych miastach, nie należałoby znaleźć własnego sposobu na przyciągnięcie widzów. Może właściwym kierunkiem okazałyby się propozycje z cyklu „Historia kinematografii”. Czarno-białe filmy? Czemu nie. W wielu mniejszych miastach, nawet w naszej okolicy, dzięki dyskusyjnym klubom filmowym kina odżyły.

Podobają mi się dwie rzeczy w obecnym układzie: ceny biletów oraz pomysł na maratony filmowe. Wybieram się na najbliższy. Nawet po to, żeby podrzemać. Zawsze to jakieś wsparcie lokalnych inicjatyw kulturalnych.

Sylwia Biczyk
krew.mnie.zalewa@gmail.com